Wiersze

(tłum. Julia Fiedorczuk)

Nowy most

pod kruchą rekonstrukcją
                                tego co nas spajało
biegnie żyła
                  rzeka zrobiona z czasu i wody
twój puls kołysze się obok mnie
                     serce pompuje
                                      dwukierunkowo
na przełaj przeze mnie
                  linie krajobrazu wrzask
tor spojrzenia ogniskuje się w teraz
                  wierność wytatuowana różami i złotem
                                   powstrzymuje moje usta gdy
                                                    jesteśmy z czasu i wody
która płynie przez nas
                                   śpiewając pomiędzy po-
między różami i złotem krew
                                   płynie przez nas zielone
kontury ryb przemykają w cieniu
                  po tej stronie rzeki my po tamtej one

W lesie Gwydyr

między białymi drzewami bez słowa
                wyraźnieją krawędzie i wzgórza
                               tym odleglejsze im większy

łapie mróz pod pióropuszami
                z wody krajobrazy parują
                               w ustach zasłaniając drogę

tupiesz, żeby sprawdzić lód ciężar
                naszych ciał starczy za miarę życia i echo
                               wędruje od brzegu do brzegu

jeziora gdzie latem występują ważki
                oraz upały są czymś, czego teraz nawet
                               nie pamiętam wołamy do naszych

cieni puszczamy kamienie po wodzie
                poukładani w siatkach z molekuł
                               znowu razem aż to popęka

ja mogę robić niebezpieczniejsze rzeczy
                samym wzrokiem lub rozłupać grunt
                               bez wysiłku spadamy

na mech w tundrze skala kurczy się
                do odcisków skóry pazurów na lodzie
                               który na razie trzyma.

Pokój 221

Wchodząc do pokoju widzę tu osad dnia
którego nie mogłam znaleźć

                                              Za

oknem

                dachy są bielsze niż niebo
w tej muzyce bez pamięci
żaden motyw nie zdarza się dwa razy

                                              i nic
się nie zaciera

                Właściwie nie śnieg
tylko plamki dryfujące w smugach między ujęciami

końcowa obróbka zdjęcia albo wstęp
do gestu powtórzony w ciele
serią eksplozji na stykach
                                              neuronów

połączonych w sieci
                               jedno imię zachodzi

na drugie
                i płowieje, kiedy niebo
na moment uziemione
                                               pogniecione

rwie się przy tym i żółknie

Zoe Skoulding

Zobacz inne teksty autora:

    Wakat – kolektyw pracownic i pracowników słowa. Robimy pismo społeczno-literackie w tekstach i w życiu – na rzecz rewolucji ekofeministycznej i zmiany stosunków produkcji. Jesteśmy żywym numerem wykręconym obecnej władzy. Pozostajemy z Wami w sieci!