Wiersze

powiedzieć można wszystko

będę wiedział i będziecie się mnie pytać;

(nie ma początku, nie było żadnej przerwy)

– lubię kotki, więc możesz udawać kotka
i chuj z twoimi gardami.

tu się spotykają racjonaliści
ale to nie my.

 

korona boli

przeszło nam występowanie. i już, jak kazano,
jemy wszystko, lecz książę się z nami nie żeni.

organizacja, której byliśmy członkami
nie nauczyła nas niczego
w końcu przestała istnieć.

jak dobrze teraz wiemy, chodzi o przypadek
co będzie, czas pokaże –

to na pewno nie koniec

 

rusałka żałobnik

to jest fabuła o porwaniu rzeczywistości:

zawsze jeden odłamek zostaje
a my idziemy boso

 

oj nie daj boże deszczu, a daj boże pogodę

ujawniła się, warknęła. obejrzała buty.
przychodziła w niedziele zabijać karaluchy.
zwyciężyła, pojadła; jest uspokojona.

poznała chłopaka; nic z tego specjalnie
nie będzie; ale spędza u niego dużo czasu,
bo on ma mieszkanie samodzielne.

powiedzcie mi, drodzy: co to są problemy?

 

sztuczne (…) wypchane (…)

zgubiła mnie zachłanność, co ją obudziłam
jedząc sama ugryzłam się w palec do krwi.

nie płacz, głupia cipo, nikt cię nie pocieszy.

płaczę, bo mnie śmieszy rosołek z kosteczki.
ten rosołek, co to nie był robiony z miłością,
więc nie było szans, żeby mnie uleczył.

 

     Tekst dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska (CC BY 3.0 PL).

Ilona Witkowska

(1987) Poetka, kulturoznawczyni, publicystka. Publikowała wiersze w takich pismach jak „Odra”, „Rita Baum”, „ArtPapier”, „Neurokultura”, „Cegła”, a teksty publicystyczne w „Dzienniku Opinii”, „Przekroju” i polskiej edycji „Le Monde Diplomatique”. Laureatka nagrody specjalnej XVI Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. Jacka Bierezina (2010), dzięki której zadebiutowała książką Splendida realta, za którą dostała Wrocławską Nagrodę Poetycką Silesius w kategorii debiut roku (2013); nominowana do nagrody kulturalnej „Gazety Wyborczej” wARTo (2013). W 2013 roku reprezentowała Wrocław na obchodach podpisania umowy partnerskiej z francuskim Lille, gdzie odbyła też dwutygodniową rezydenturę. W 2015 roku brała udział w Printemps des Poètes w Luksemburgu. Jej wiersze tłumaczono na serbski, węgierski, niemiecki i francuski.

Zobacz inne teksty autora:

    Wakat – kolektyw pracownic i pracowników słowa. Robimy pismo społeczno-literackie w tekstach i w życiu – na rzecz rewolucji ekofeministycznej i zmiany stosunków produkcji. Jesteśmy żywym numerem wykręconym obecnej władzy. Pozostajemy z Wami w sieci!