16.04., 14.05., 25.06.2019: „Apokalipsa potrzebna od zaraz…”. Seminarium prof. Przemysława Czaplińskiego

Zapraszamy na cykl otwartych seminariów pt. „Apokalipsa potrzebna od zaraz albo czy bez katastrofy wyobrażalny jest ciąg dalszy”, prowadzonych przez prof. Przemysława Czaplińskiego z Zakładu Antropologii Literatury Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu.

Pierwsze dwa spotkania odbędą się w Piwnicy Twórczej „Largactil” w Staromiejskim Domu Kultury, z kolei 25 czerwca spotykamy się w domku ogrodu społecznościowego MOTYKA I SŁOŃCE w warszawskim Jazdowie (ul. Jazdów 3/9) w ramach festiwalu Literatura jak fotosynteza.

Podczas spotkań analizować będziemy prognozy katastrofy i ich dziwną produktywność dla dalszego ciągu historii. Zajmiemy się tekstami dotyczącymi kapitalizmu, środowiska naturalnego, form rządzenia, idei politycznych. Skonfrontujemy je z literaturą, która (czasem ironicznie) przekierowuje naszą uwagę na języki i poetyki końca. Pilnować będziemy krytycznej refleksji nad naszym własnym umiejscowieniem w dyskursach. Zaczniemy więc od pytania: gdzie jesteśmy? Na razie, jak się zdaje, gdzieś między obawą, że tym razem wszystko nie skończy się dobrze, i podejrzeniem, że wizje katastrof mają wyprodukować korzystny dla nielicznych ciąg dalszy. Poszukamy innych perspektyw i innych ujęć historii.

Na najbliższe spotkania proponujemy Wam poniższe lektury, o kolejnych poinformujemy niebawem. Uczestniczkom i uczestnikom seminarium teksty udostępniamy w formie elektronicznej – osoby zainteresowane ich otrzymaniem prosimy o kontakt na adres e-mail: wakat.online@gmail.com.

SPOTKANIE I (16.04.2019):

– Peter Frase, „Cztery przyszłości. Wizje świata po kapitalizmie”. PWN, Warszawa 2018.
– Margaret Atwood, „Opowieść podręcznej”

SPOTKANIE II (14.05.2019):

– Jan Werner-Muller, „Antypolityka i poczucie końca”. W tegoż: „Przeciw demokracji. Idee polityczne XX wieku w Europie”. Wyd. Krytyki Politycznej, Warszawa 2016.
– Ewa Bińczyk, „Kształtowanie się słownika epoki człowieka”. W tejże: „Epoka człowieka. Retoryka i marazm antropocenu”. PWN, Warszawa 2018, s. 93-126.
– Naomi Alderman, „Siła”.

SPOTKANIE III (25.06.2019)

1) Antropocen i inne metodologie końca

– Ewa Bińczyk, Kształtowanie się słownika epoki człowieka. W tejże: Epoka człowieka. Retoryka i marazm antropocenu. PWN, Warszawa 2018; rozdziały: 4 (Kształtowanie się słownika epoki człowieka, s. 93-126), 6 (Deficyty refleksji środowiskowej antropocenu, s. 151-173), Zakończenie (240-254).

2) Z perspektywy grzyba, ewentualnie podłogi:

– Anna Tsing, Krnąbrne krawędzie: grzyby jako gatunki towarzyszące. W zbiorze: Feministyczne nowe materializmy: usytuowane kartografie. Redakcja Olga Cielemięcka, Monika Rogowska-Stangret, Lublin 2018, s. 71-88.
– Salcia Hałas, Potop. Poemat przewlekły o końcu świata. Wydawnictwo WAB, Warszawa 2019.

Do zobaczenia!

Wakat – kolektyw pracownic i pracowników słowa. Robimy pismo społeczno-literackie w tekstach i w życiu – na rzecz rewolucji ekofeministycznej i zmiany stosunków produkcji. Jesteśmy żywym numerem wykręconym obecnej władzy. Pozostajemy z Wami w sieci!